Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

scheiden wat God heeft saamgevoegd en met minachting van het sacrament op persoonlijke bekeering of op kerkelijke aanneming of bevestiging den nadruk te leggen. Maar de regel des verbonds is deze, dat de kerk hare jeugdige leden, die als kinderen des verbonds geboren en door den doop haar ingelijfd zijn, opvoede tot zelfstandige, persoonlijke belijdenis en op dien grond hen toelate tot het avondmaal. Over het hart oordeelt zij niet en kan zij niet oordeelen. Terwijl zij dus eenerzijds van het avondmaal allen weert, die met belijdenis of leven zich als ongeloovige en goddelooze menschen aanstellen, laat zij aan de andere zijde nimmer van de ernstige prediking af, dat het avondmaal alleen is ingesteld voor hen, die zichzeven vanwege hunne zonden mishagen, nochtans vertrouwen, dat deze hun om Christus' wil vergeven zijn, en ook begeeren hoe langer hoe meer hun geloof te sterken en hun leven te beteren.

denis mist dan nog den noodigen ernst en neemt het karakter van een les-opzeSëen aan' hun terstond op de confirmatie volgende deelneming aan het avondmaal wordt een sleur, die buiten het geloof des harten omgaat ; in tal van gevallen worden ze later nooit meer in de kerk of aan het avondmaal gezien ; en als ze kerkgaande leden blijven, kunnen ze toch niet actief, bij het beroepen van leeraren bijv., als volle, stemhebbende leden optreden. Feitelijk komt er dus eene hoe langer hoe grootere scheiding tusschen de leden der volkskerk en de communicanten. ^ andaar dat er allerlei plannen tot reformatie zijn voorgesteld. Sommigen willen op den twaalfjarigen leeftijd nog alleen een kerkelijk-paedagogisch onderzoek behouden, en belijdenis en deelneming aan het avondmaal tot later leeftijd verschuiven (Stöcker). Anderen willen heel de confirmatie op later leeftijd brengen (Simons, Troeltsch), of dringen aan op vereenvoudiging van belijdenis en belofte (Teichmann, Ehlers, Kawerau), of accepteeren de scheiding tusschen doops- en avondmaalsgemeente (Burger), of pleiten voor afschaffing van de algemeenheid van doop en confirmatie (Caspari, H. Cremer) enz. Zie o. a. Achelis, Reform der Konfirmationspraxis, Theol. Rundschau 1901 bl. 353 v. 1904 bl. 212 v. Dörries, Zur Reform der Konfirmationsordnung, Zeits. f. Th. u. K. 1808 bl. 81—106. Hier te lande staat H. II. Meulenbelt, Kerkelijke Opstellen bl- 48 114, eene scheiding voor tusschen »aannemelingen", die na afloop van het catechetisch onderricht voor een onderzoek naar hun kennis slaagden, en navondmaalgangers of communicanten", die na belijdenis van hun geloof tot het avondmaal werden toegelaten- Daarentegen stelde Paus Pius X ten vorigen jare in het decreet Quam singulari vast, dat de eerste communie in den regel niet meer op twaalf- of dertien-, maar op zevenjarigen leeftijd plaats moest hebben..

Sluiten