Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ECHTSCHEIDING. I20

noemd, moet uw man zyn, en de volgende

iveek uw hoogtyd. Rofalie, fpraakeloos eri bleek als een doode j

Verliet haaren voogd — begaf zich naar eert

der eenzaamfte hoeken van het woud — viel

op haar kniën en riep:

Vader der menfchen! u, die ook alzo myn vader zyt , u alleen Wil ik myn Verdriet klaagen — n, die myne klagten kunt hooren — u, in wiens vermogen het is, ongelukkigen te helpen. Hoe!*.. Bernhard zou myn man worden! Hy, de losbandigfte aller jongelingen ! zou ik zulk een , voor wien

myne ziel fiddert, trouwe liefde kunnèn zweeren ! Met dezen zou ik, als aan het geraamte eenes doodén gebonden, myne dagen doorbrengen — elk oogenblik fterven en telkens weder leevendig worden , om op niéuw te fterven ! Neen o neen... goede God gy

zult de arme R.ofalie nog redden !

Ja hy zal u ook redden, riep Carel,

die van het voorgevallen reeds bericht was, en het meisje in dezen ftaat van ontroering aantrof ,hy zal u redden— by God zelf!... hy zal u nog redden. Zo lang Carel leeft, zo lang zyn bloed nog loopt door zyne aderen, I zo

Sluiten