Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Sjjo De DWAALING

Luciana.

Hoe» zyt gy gek, dat gy dus fpreekt?

Antipholis. Niet gek; maar wel in verwarring geraakt; maar hoe, weet ik zeif niet.

Luciana. De fchuid is aan uwe oogen.

Antipholis. Wyl zy, ó fchoone Zon, uwe ftraalen zo na bei fchouwden.

Luciana. Kefchouw dat geene wat gy befchouwen moet; dan zal uw gezicht zich ras weder op klaaren. Antifholts, Het is even zo goed , n;yn zoete lief.de oogen toe te fluiten, als in den donkren nacht te zien. Luciana.

Waarom noemt gy my, Lief? noemt myn

Zufter zo. ' Antipholis. Uw Zufters Zufter.

Luciana. Dat is myn Zufter.

Antipholis. , Neen, dat zyt gy zelfs; de befte helft van my! * myner oogen helderfte oogen; myns tedren harte. tedren harte: myn voedfel/ myn geluk'en het deei myner aangenaamfte hoopelmyn aardfchen Hemel en myn eenigften wenfch van den Hemel.'

Luc u na. Dat alles is myn Zufter, of moet het ten min fte zyn.

Antipholis. Noem u zelve Zufter, myn Lief, want ik meen u. ik wi! u beminnen en met u myn levenftyd verdryven. gy hebt noch geen Man ; ik noch geen Vrouw ? geef my uw hand!

Lnci ana.

Ho.' ho! zacht, myn Heer. Slegts een weinig

ge-

Sluiten