is toegevoegd aan uw favorieten.

Symbolen en mythen in religie

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

O

wrekenden God der Joden, Jehova, voor den geest roepen, in plaats van den God der Liefde en der Barmhartigheid 'der Christenen?

Ongetwijfeld, het imoet velen zwaar vallen aan de transsubstantiatie, zooals die door de Kerk aangenomen wordt, m.a.w. om aan de tegenwoordigheid van Christus' lichaam en bloed in 't brood en den wijn te gelooven. In de magische werking echter, — die onder zekere gegevens en onder het uitspreken van zekere formules, gepaard aan gedachtenconcentratie, 'devotie en 't gebed, waardoor de hostie en de wijn tot een centrum van hoogere kracht wordt, — kunnen allen gelooven, die studie der „occulte krachten" gemaakt hébben. Bovendien kunnen zij, die eenigermate hunne hoogere zintuigen ontwikkeld hebben, zien dat hier iets voorvalt, dat bovennatuurlijk, hoewel niet tegennatuurlijk is.

Elke gedachte heeft eene zekere magische kracht; hoeveel meer moet dit niet hier het geval zijn, waar alles harmonisch samenwerkt.

De Engelsche Kerk die zich ook Katholiek noemt heeft de mis behouden en haar lithurgie in zekere mate gezuiverd van dergelijke passages, en de Grieksohe Kath. Kerk is ook ten deele daarin geslaagd; ze heeft haar eeredienst tot eene meer vreugdevollen verheven, die niet overvloeit van allerlei zelfbeschuldigingen en van de jammerklachten waarvan ook de Anglicaansche ritus overvloeit. Door al deze telkens en telkens herhaalde zelfbeschuldigingen komt men in eene droefgeestige stemming, waardoor het moeilijk, — zoo niet onmogelijk — wordt, het Sursum Corda tot iets meer te maken dan eene bloote phrase.

Wanneer we eenmaal begrepen hebben, dat de symboliek der "kruisiging veel ruimer moet opgevat worden dan de kruisiging a an den volmaakten mensch Jezus, dan kunnen wij ook inzien 'lat het niet Jezus — die op Golgotha den marteldood stierf —

is, die ons kan „redden", d. i. moreel opvoeden, — doch dat

het de geboorte, opstanding en hemelvaart van den Christus in onze harten is, die ons dierlijk zelf tot zich kan opheffen.

En dan diene het avondmaal toegankelijk te zijn voor iedereen, van welk geloof ook — die daarin troost en steun meent te kunnen vinden en hij zal die vinden als hij met goede loornemens, rein van hart, aan het altaar verschijnt. In zijn eigen belang is het dus noodig, zich mentaal daarvoor te prepareeren. Op deze wijze zal de Kerk met recht „Catholiek" d.w.z algemeen, universeel zijn, want ze neemt alle andere kerken in