is toegevoegd aan uw favorieten.

Symbolen en mythen in religie

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

was, weder tot onzen gids maken en op deze wijze tot harmonie komen. Men kan het ook aanwenden in de verkeerde richting en aldus tot disharmonie komen, — de mensch heeft zijn „vrijen wil"; hij kan de licht- of de schaduwzijde der imaginatie kiezen. Het is weer de oude strijd van het Licht met de Duisternis, de strijd van George met den Draak, of wel die van de inwonende Goddelijke vonk met de dierlijke instinkten van het lichaam.

We weten het immers allen dat de mensoh God en Duivel in één is en behoeven dus ons intellect geen dwang aan te doen.

Het is wat de School van Nancy, — het psychisch centrum van het zintuig der menschheid dat Europa heet, — gewoonlijk bestempelt met den naam van Etat inconscient en Etat conscient.

Als wij de Christuskracht in ons, door onze gedachten ondersteunen en Hem helpen tegenover de eischen van het „dier", dat ons naar beneden wil trekken, dan hafidelen wij geheel in overeenstemming met de moraal der religies en tegelijk met de leer der wetenschappelijke psychiatrie, waarvan tegenwoordig voor Europa Emile Couê zeker wel een der grootste vertegenwoordigers is.

Hij spreekt van een „être conscient" en een „être inconscient", — de eerste heeft als voornaamste uiting het intellect en de tweede (die ik zou willen beschouwen als de emanatie van het Universeele Leven) heeft als uiting de imaginatie. Het intellect of de gedachte moet de imaginatie leiden en op goede banen voeren. De gedachte is de koetsier, die het paard der imaginatie in 't juiste spoor moet leiden, dat tot moreele en physieke gezondheid voert. Het is nog altijd waar, wat de Ouden reeds wisten:

„De gedachte maakt den mensch".

Als men zijn methode leest en de gedachten laat gaan over zijne wijze van suggereeren, waarbij hij alle verdienste, wat de genezing aangaat voor zichzelf afwijst, doch schuift op den patiënt zelf, die door zijn eigen goede gedachten en zijn vertrouwen in de methode, de genezing bewerkstelligt, en men dan van zijne „wondergenezingen" leest, dan denkt men onwillekeurig aan het Ohristusverhaal. Men krijgt werkelijk den indruk dat Emile Coué de juiste methode heeft gevonden om door suggestie en auto-suggestie te genezen; want zijne methode werkt karakteropbouwend en gezondmakend tevens.

De leer der suggestie en auto-suggestie is oud genoeg, doch in vele opzichten nog terra incognita. Hij die als medicus in