is toegevoegd aan uw favorieten.

De tooverspiegel

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dooi alle eeuwen heen heeft de mensch het zeer onaangenaam gevonden dat hij slechts kan waarnemen wat in zijne nabijheid gebeurt en slechts beschikt over de kennis van het verleden en het tegenwoordige. Steeds is het zijn verlangen ook te ervaren wat op een afstand gebeurt, steeds smacht hij er naar in de toekomst te zien.

Tot op den huidigen dag hebben dan ook de waarzegsters nog een goed bestaan.

In de Oudheid werd vooral aan de priesters de gave der voorspelling toegeschreven, welke dan zou berusten op ingeving van hoogere machten. Meestal gebruikten de priesters daarbij verschillende methoden, waardoor ze aanwijzingen verkregen, die men toeschreef aan die hoogere machten en welke aanwijzingen dan door hen werden verklaard.

Tot de meest gebruikelijke methoden behoorden die, waarbij de priester iemand liet staren op eene spiegelende oppervlakte; deze zag dan gewoonlijk na eenigen tijd daarop allerlei beelden verschijnen, zoowel van personen als van landschappen, enz. Wat hij zag, deelde hij dan den priester mede en deze gaf aan die beelden eene uitlegging. Men had daarbij de voorstelling dat deze beelden, te voorschijn werden geroepen door eene godheid en zich in de ziel van den „ziener weerspiegelden; daarom moest die ziel zooveel mogelijk „rein wezen. Als ziener koos men daarom in den regel eene reine" maagd of een „onschuldig" knaapje. Voorts werd die ziel nog bijzonder ontvankelijk gemaakt door allerlei ceremonieën, welke men vooraf liet gaan om den ziener in de gewenschte stemming te brengen. Dat tevens