Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

§ 126. Licht- en schaduwzijden.

217

materia concilii generalis cum quodam scholastico Parisiensï)x).

8°. In Italië werkte waarschijrilijk met goede bedoeling, maar zeker zonder gunstig gevolg de al te vurige en heftige Hieronymus Savonarola. Eerst predikte hij een tijdlang te Florence zonder veel toeloop (1482—1483). In 1490 geeselde hij de ondeugden der Florentijnen en deed veel goed. Toen zich echter de prediker met Karei VHI (den nieuwen C y r u s) tegen Alexander VT verklaarde en den Paus met een algemeene synode en afzetting bedreigde, was het met den waren hervormingsijver van Savonarola gedaan. Hij verzette zich tegen de breven van 25 Juh 1495 en 8 September 1495 en geraakte hierdoor in den ban. Tegen de bul van 16 October 1496 predikte hij met bijtende scherpte, niet minder tegen Rome en den Paus. Opnieuw verachtte hij een breve van 7 November 1496, waarop de excommunicatie volgde, 12 Mei 1497. Onder de bescherming der wereldlijke macht verachtte S avonarola den ban, las met Kerstmis drie Missen, besteeg in 1498 opnieuw den kansel en vroeg de verdoemenis, wanneer hij aan de excommunicatie zou gehoorzamen. Alexander dreigde Florence met het interdict. Nu gehoorzaamde Savonarola aan de Signoria, die hem het prediken verbood en werkte voor een algemeene synode tegen den Paus (1498). Weldra verhieven zich de Franciscanen en daagden hem tot een godsoordeel uit. Savonarola nam de uitdaging aan en bereidde aldus zijn ondergang voor. Toen op den vastgestelden dag (7 April 1498) het godsoordeel, wegens oneenigheid aangaande het ceremonieel, niet plaats had, viel Savonarolain ongenade. Hij predikte daarenboven tegen het verbod der Signoria en werd daarop gevangen gezet, gefolterd en met Fra Domenico da PesciaenFra Silvestro, op wiens visioenen hij altijd vertrouwd had, gehangen en verbrand. Zoo eindigde de geniale, zeer kerkehjk gezinde en ijverige monnik. De oorzaken van zijn val waren politieke drijverij en zijn grove ongehoorzaamheid aan den stedehouder van Christus2). Als verzachtende omstandigheid kan gelden, dat Savonarola, hoewel ten onrechte, den simonistisch gekozen Alexander VT niet als wettig Paus beschouwde. De H. Philippus Neri, de H. Catharina van Ricci en anderen, ook Julius II, hadden voor hem een hooge vereering.

*) Editio Lugd. Batavorum, 1593, met een levensbeschrijving.

a) Pastor, Geschichte der Papste, III, 132 ff. ; 377 ff. Zur Beurtheilung Savonarolas, Freib. 1898. Studiën, Jg. 30, Deel, 50. Vgl. Hist. pol. Blatter, B. 121 (1898) S. 456, 548, 634, 717, 777, en Paolo Luotto, II vero Savonarola e il Savonarola di L. Pastor, Firenze 1897.

Sluiten