Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

§ 166. Pausdom en Italië.

537

voor de Kerk nadeelige artikelen. Een wet van 1890 seculariseerde tal van vrome stichtingen en trok het kerkelijk vermogen aan den Staat. Zelfs de goederen der Propaganda waren voor de Italiaansche regeering niet veilig 1).

5°. Is Pius IX onder dit alles beroemd geworden om zijn lijden, nog beroemder werd hij om zijn ongeëvenaarde werkzaamheid op kerkelijk gebied. Hij sloot een groot aantal concordaten, herstelde de hiërarchie in Engeland (1850) en de Nederlanden (1853) 2), richtte 29 aartsbisdommen, 132 bisdommen, 33 apostolische vicariaten en 15 apostolische prefecturen op. Zeer groot was het aantal beatificaties en canonisaties. Wellicht heeft geen Paus zóó zeer als Pius IX de harten van geestelijken en leeken gewonnen. Dit bleek bij de dogma-verklaring der Onbevlekte Ontvangenis (1854), bij de canonisatie der Japansche martelaren (Pinksteren 1862) en bij het eeuwfeest der Apostelen Petrus en Paulus (1867), waarbij Pius beurtelings 200, meer dan 300, en in 1867 zelfs 500 bisschoppen om zich vergaderd zag. Vooral echter toonde zich de geestdrift en hefde der geloovigen, toen de beminde vader het 25-jarig Pausschap (1871) en het 50-jarig bisschops-jubilé (1877) vierde. De beroemdste feiten van Pius' regeering waren zonder twijfel de dogma-verklaring der Onbevlekte Ontvangenis van Maria (8 Dec. 1854), de afkondiging van den Syllabus 8) (8 Dec. 1864) en de opening van het Vaticaansch concilie (8 Dec. 1869), waarin hij de Pauselijke onfeilbaarheid tot dogma verhief. Zelfs de datum* dezer beroemde gebeurtenissen doen Pius kennen als een vurig vereerder der

H. Maagd. Hij overleed na een 32-jarig bestuur, 7 Februari 1878. 6°. Kardinaal Joachim Pecci, bisschop van Perugia,

volgde hem op en noemde zich Leo XIII (1878—1903) 4). Toege-

J) Archiv für kath. Kirchenrecht. Jahrg. 59, 62, 63, 64, 72. Vg . Oeigel, Das Italienische Staatskirchenrecht, Mainz 1886. P. Vigo, Annali d'Italia. Storia degli ultimi trent' anni del secoio XIX, Tom.

I, Milano 1908.

2) P. Albera S. J., Geschiedenis van het herstel der Hiërarchie in de Nederlanden, Nijmegen 1903—1904, 2 deelen.

8) Constit. Quanta Cura, Denzinger, ed. IX, p. 871 ss. ed. X, No. 1688 ss. p. 459 ss.

*) Boyer d'Agen, Un prélat Italien sous l'ancien état pontifical, Léon XIII d'après sa correspondance inédite, Paris 1907. Martin Spahn, Leo XIII, München 1905. Boyer d'Agen, Jeunesse de Léon XIII, Paris 1896. Mgr. de T'serclaea, Léon XIII, son action religieuse, politique et sociale, Lille 1894—1907, 3 vols. Die katholische Kirche unserer Zeit. Herausgegeben von der Leo-Gesellschaft, Wien 1898—1902, 3 Bde. De Acta van Leo XIII, Freib. 1880 ff. Brugis et Insulis 1887, ss.

Sluiten