Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

127

Artikel 34.

beschermen) de verzekerden van den verzekeraar, met wie overeenkomsten zijn gesloten terwijl zij in Nederland gevestigd waren. In het buitenland zou men zulk een dwang tegen aldaar gevestigde verzekerden krachtens eene Nederlandsche wet allicht ook niet erkennen. Ook uit art. 37 is nog een argument te putten, dat Hoofdstuk III niet op het oog heeft verzekerden, behoorende tot buitenlandsche portefeuilles. De Verzekeringskamer moet voorschriften geven, in acht te nemen bij de kennisgeving aan polishouders van de voorgenomen overdracht. Het geven van voorschriften omtrent de wijze, waarop in het buitenland kennisgevingen aan verzekerden moeten worden gedaan, kan moeilijkheden opleveren. Dit maakt het waarschijnlijker, dat de wetgever slechts heeft gedacht aan verzekerden, behoorende tot de Nederlandsche portefeuille, al mag het ook zijn, dat sommigen daarvan naar het buitenland zijn verhuisd.

Onder „Verbintenissen uit het levensverzekeringbedrijf" in art. 34 moeten dus worden verstaan „verbintenissen uit het l.v.-bedrijf, „gesloten met in Nederland gevestigde personen". In denzelfden zin heeft de Zwitsersche wet „über die Kautionen der Versiche„rungsgesellschaften" van 4 Februari 1919 in art. 18, doch hier uitdrukkelijk, bepaald, dat met toestemming van den Bondsraad eene binnen- of buitenlandsche maatschappij haren „schweize„nschen Versicherungsbestand" geheel of gedeeltelijk met rechten en verplichtingen aan eene andere maatschappij kan overdragen Indien eene buitenlandsche onderneming hare-hier te lande loopende verzekeringen overdraagt aan eene andere onderneming, is dus Hoofdstuk III toepasselijk, ook indien die verzekeringen krachtens de polisvoorwaarden mochten beheerscht worden door buitenlandsch recht (wat gewoonlijk niet het geval is). Daartegenover is Hoofdstuk III niet toepasselijk, indien een verzekeraar, binnenof buitenlandsche, zijne verzekerden, behoorende tot eene buitenlandsche of koloniale portefeuille (overeenkomsten, gesloten met in het buitenland of in de koloniën gevestigde personen), overdraagt aan een ander, onverschillig of de overeenkomsten beheerscht worden door Nederlandsch of buitenlandsch of koloniaal recht In het laatste geval zal de Verzekeringskamer evenwel, indien zij van het voornemen der overdracht kennis krijgt en zij die in strijd met de belangen van de verzekerden bij de overdragende of overnemende maatschappij (gesteld, dat deze laatste ook verzekeraarster is in den zin der wet) acht, krachtens art. 24 een advies kunnen geven om de overeenkomst tot overdracht niet te sluiten. uDfarf„art" 34 noemt ..verbintenissen uit het levensverzekering¬bedrijf spreekt het van zelf, dat als eene onderneming, die het levensverzekeringbedrijf uitoefent, andere verzekeringen bv ziekteverzekeringen wenscht over te dragen, de hier bedoelde voor-

Sluiten