Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

42

LIEFDESBRIEVEN

spreken en zullen dan daardoor nooit oneenigheid krijgen; oneenigheid moeten wij nooit krijgen, want oneenigheid in een gevoelde verhouding als het huwelijk moet zijn, op straffe van anders géén huwelijk, maar een waardelooze samenwoning te zijn, vind ik iets even verschrikkelijks, als een banale straatscène op een plat-getrapt bloemenveld. Wij zullen alles met gemeenschappelijk, gevoeld overleg doen; den eenen keer zal ik toegeven, door rede en gevoel overtuigd, den anderen keer jij misschien. Zeg mij eens, vind je dat naar?

Zoodra je in Bussum logeert, moeten wij eens een dagje naar Ede gaan, naar Willem Witsen en zijn vrouw. Mondeling zal ik je wel vertellen, hoe ze zoo wat zijn. Witsen en ik zijn nu al bijna zestien jaar vrienden; hij heeft dikwijls bewezen, dat hij veel voor mij voelt. Dan is er nog Hein Boeken, ook een best en gevoelig mensch, ook met veel krachtdadige sympathie.

Ik scheid nu uit, dan kan deze nog op de post.

Jouw Willem

* *

Ach, Heveling, het is goed, dat je komt, en ik ben zoo stil-tevreden nu. O, het is zoo Hcht, zoo teer, zooals het nu is, laten we bHjven in deze sfeer van denkloos gelukkig zijn!

O, ik houd zoo van je... en ik wil niets meer dan stil en zachttevreden zijn in het weten, dat je ook een beetje om me geeft. O, Hef, ik heb je zoo Hef, - nooit, nooit geloofde ik, dat mijn altijdkalm en weinig-gevoehg temperament tot zóó van iemand houden in staat zou zijn! Ik ben zoo koel, zoo koel en terug-getrokken voor iedereen! Maar ik houd van je, van jou, van jou aUeen, van niemand méér dan van jou, mijn HeveHng, ik houd van je, ik houd van je!

Ik stel er heel veel prijs op je vrienden W. te leeren kennen, omdat je zooveel van hen houdt.

Ach, toe, HeveHng, wü je ook eens iets over mijn verzen schrijven? daar verlang ik zo'o naar, zoo heel erg.

Adieu, mijn Hef, schrijf je weer gauw? Ik smacht naar je brieven, ik smacht ernaar. Adieu, mijn HeveHng!

je Jeanne

Sluiten