Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En bloetverwantcn, en bekenden en getrouwen!

Wie zagh hem gaen, en kon van traenen zich onthouwen?

Hij liet ook zijn werk door Ovidius' vijftiende elegie voorafgaan, met het opschrift: Dat der dichteren en zijn naem eeuwigh duurt.

't Is sterflijk 't geen gy zoekt: mijn faem duurt ongesleeten. Ik pooge alle eeuwen door te leven even jong.

Hij, Vondel, was toch wel, ondanks christelijkheid en deemoed, een dichter van de Renaissance. „De geduurzaemheit en waerdy van dit heerlijke werk der Herscheppinge" zette hij als kantteekening naast de slotverzen, als om te kennen te geven dat hij zulk een lof in dichtermond niet afkeurde:

'k Heb nu een werk volwrocht dat blixemvier, noch donder, Noch gramschap van Jupijn, noch woedende oorloghszwaert, Noch bitsen ouderdom, die 't al verslint, vervaert. Laet nu dien dagh, wien slechts 't vermogen is gegeven Dit lijf te krenken, vrij den tijt van 't onwis leven Afsnijden, als hy wil, 'k zal evenwel bestaen, Mijn eedle geest zoo verre als alle starren gaen, Mijn dichtfaem duuren, noit verdonkert, maer verheven, 'k Zal op der volken tong door al de werrelt zweven, Zoo wijt het Roomsche rijk zich uitbreit hier en gins. Indien 't voorspellen van den dichtren eenighzins Waerachtig zy, mijn lof blijft bloeien onbederfelijk En eeuwigh, in elx mont naemhaftigh en onsterfelijk.

170

Sluiten