Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

oliedruk, iets wat we later mog vele malen ondervonden. "Wij waren een dikke 100 K.M. van Aleppo af, terwijl het eerstvolgende groote vliegveld van Deir-es-Zor nog ver verwijderd is. Dan maar terugkeeren, liever dan even te landen, hoewel het terrein er overal zeer voor geschikt was.

Juist [toen we in de bocht lagen sprong de wijzer op 85, dus de oliedruk was weer normaal. Wij kwamen op de Eufraat en ik besloot de snelheid van ^t vliegtuig te controleeren. Deze bleek te zijn geweest 195 KM. per uur. Er was dus alle reden voor tevredenheid en het liet zich direct aanzien, dat de derde étappe ook weer vrij groot zou worden. Bij 't passeeren van Bagdad dalen we op 200 M. en cirkelen even boven het vliegveld Bagdad West, dat in orde gemaakt is voor 't civiele luchtverkeer. Het valt ons niet mee, de afmetingen zijn nogal klein.

Uit courantenberichten bleek later, dat men ons gezien had en dit onmiddellijk had meegedeeld.

Een oogenblik daarna zitten we weer op 1000 M., blij dat we uit dat oventje weg zijn.

Het duurt dan niet lang of we zien den eersten zandstorm. We maken van het groote stijgvermogen van de „Postduif" gebruik om op groote hoogte er overheen te vliegen. Op 3000 M. zitten we rustig, hoewel de groote hoeveelheid stof het zicht zeer belemmert.

Op verbluffend snelle wijze naderen we de Perzische Golf, die ons alleen nog scheidt van Bushir, waar we tegen 3 uur landen op het zeer groote terrein.

We waren er nog niet lang, of het terrein zag zwart van de menschen.

Helaas — ik spreek geen ,3ushirsch" of hoe het heeten mag, en daarom was het een hopeloos geval, toen ik probeerde, de „politie" aan 't verstand te brengen dat zij de menschen — het zag er zwart van — pp een afstand moest houden. De commissaris was een klein deftig mannetje met een groot geweer op z'n nek, en het onderhoud dat hij en ik hadden, vergeet ik niet licht. Zelfs gebarentaal bleek deze autoriteit niet te verstaan en toen nam ik mijn toevlucht tot een esperanto dat wij allemaal kennen: ik gaf hem een gouden pondje.

En zie — daar werd zijn gezicht tot één formidabelen glimlach Plotseling ontpopte hij zich als den behulpzaamste der behulpzamen, en vooral weerde hij zich bij' 't opmaken van onze cigaretten, die hem uitnemend bleken te bevallen.

Tot onze groote verlichting zagen we eindelijk een Europeaan. Hij was de Engelsche vertegenwoordiger van de Shell, die ons de benzine kwam brengen, n.1. 500 L. Ik heb zoo'n Idee dat ik niet een van mijn slimste gezichten trok. Op de vraag, waar de rest was, zeide hij, dat dit alles was.

14

Sluiten