Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

i79

Innocentius III in verzet als voogd over Frederik II. Tegen Otto werd de ban uitgesproken, de jonge Hohenstauf ging' naar Duitschland en vond daar de Duitsche vorsten grootendeels aan zijn zijde. Vergeefs. zocht Otto uitkómst in een bondgenootschap met Jan zonder Land, om zijn sterk geslonken macht te herstellen door een overwinning op Filips II Augustus van Frankrijk, de slag bij B o uv i n e s in 1214 ontnam hem zijn laatste leger. In 1215 aanvaardde Frederik II de regeering.

Frederik II, 1215—-1*50, was een talentvol jonkman, op wien groote vewachtingen gebouwd zijn, maar hij heeft ze niet vervuld. Innocentius III had zijn verkiezing tot koning van het Duitsche Rijk gesteund, waartegenover Frederik zich verbond de kroon van Napels en Sicilië niet te zullen vereenigen met die van de Duitsche landen. De Paus duchtte van een hereeniging der beide monarchieën een te groote overmacht over den Kerkdijken Staat en verlies van vrijheid in het bestuur over de Kerk. Frederik heeft zijn belofte niet gehouden, zijn' strijd tegen Innocentius' opvolgers is een bron van ellende geworden voor Italië. Bovendien had hij de verplichting op zich genomen om een kruistocht te ondernemen, die steeds uitgesteld bleef.

Paus Gregorius IX sprak eindelijk de excommunicatie over hem uit, toen eerst ging in 1328 de vijfde kruistocht door. Daarna kwam wel in 1230 een verzoening tusschen Paus en keizer tot stand, maar lang van duur is zij met geweest. Frederik II vestigde in Napels en Sicilië de absolute monarchie, hij maakte van dit koninkrijk het Steunpunt van zijn macht door een sterk gecentraliseerd bewind met een staand leger en een alles beheerschende bureaucratie. De kern van zijn troepen en zijn lijfwacht bestond uit Saracenen.

In het Duitsche Rijk vormde Frederik in 1235 uit opengevallen leenen een nieuw hertogdom B r u n s w ij k—L ü n e b u r g, dat aan een kleinzoon van Hendrik den Leeuw geschonken werd, om het geslacht der Welfen blijvend te verbinden aan de Hohenstaufen. Dit rijksvorstendom is blijven bestaan tot 1866, toen het als koninkfijfe-Hannover door Pruisen geannexeerd werd.

Een algemeene opstand brak uit in Lombardije, omdat Frederik II zich niet stoorde aan den vrede van Constanz. De keizer verlangde ook hier de absolute heerschappij, evenals in Zuid-Italië. Met onmehschelijke wreedheid hebben zijn trawanten huisgehouden, te

Sluiten