Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

98

Napoleon den bondgenooten nog groote verliezen weten toe te brengen, o.a. in de dalen van de Aube en Marne. Maar de partij stond i tegen 5, het Fransche volk haatte den dwingeland, die veel ellende over zijn onderdanen had gebracht en de vijandelijke veldheeren hadden van hun meester geleerd om rechtstreeks op Parijs af te gaan. Niettegenstaande een reeks van nederlagen dringen zij onweerstaanbaar op de hoofdstad aan, tot eindelijk de gouverneur capituleert, nadat de Pruisen den Montmartre bestormd hadden. Napoleon stond toen met zijn legertje te Fontainebleau, wil zich op Parijs werpen en een ontzettend stratengevecht uitlokken: zijn generaals weigeren.

In Maart 1814 hielden Frans I, Alexander Ien Frederik Willem III hun intocht in de hoofdstad van Frankrijk. Napoleon deed afstand van den troon en droeg zijn aanspraken over op zijn zoon, den koning van Rome. De mogendheden bepalen, dat het Huis Bourbon weer aan de regeering zal komen (Restauratie der Bourbons). Lodewijk XVIII, de broeder van Lodewijk XVI, aanvaardt het bestuur. Napoleon wordt naar Elba verbannen. De keizerstitel is hem gelaten. Maria L o u i s e keerde naar Oostenrijk terug.

Lodewijk XVIII sluit den eersten vrede van Parijs, 1814. Het Fransche grondgebied zou worden als in 1792. Bijna alle veroveringen gaan dus verloren. Maar er moest ook orde gebracht worden in den chaos, dien Europa aanbood. Daartoe kwam het Weener Congres bijeen.

§ 6. Het Weener Congres.

De vertegenwoordigers der geallieerden vergaderden te Weenen met de gezanten van alle Europeesche landen. Het congres begon in de vroohjke keizerstad, waar Beethoven op de concerten den dirigeerstok zwaaide, met een reeks van feesten, uiting van het gevoel van vreugde over den val van Napoleon. Eerst in November 1814 werd het eigenlijk werk ter hand genomen.

Staatslieden. Een reeks van beroemde staatsheden was er bijeen.

Metternich was gezant van Oostenrijk; Hardenberg vertegenwoordigde Pruisen; Nesselrode Rusland; Wellington en Castlereagh Engeland. Heinrich von G a g e r n was de gezant van den koning der Nederlanden; T a 11 e y r a n d, de vroegere minister van buitenlandsche zaken van Napoleon, trad nu op als ambassadeur van Lodewijk XVIII. Aan zijn geslepenheid en zijn invloed op Alexander I vooral was het te danken, dat Frankrijk in de rij der groote mogendheden werd opgenomen

Sluiten