Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

i3i

§ 3> L'Entente Cordiale.

Na 1830 volgen Engeland en Frankrijk geruimen tijd dezelfde politiek in de buitenlandsche kwesties. Zij vormen de liberale entente cordiale tegenover de drie conservatieve machten: Rusland. Oostenrijk, Pruisen. De meest op den voorgrond tredende ministers waren in dezen tijd in Engeland P a 1 m e r s t o n, in Frankrijk Thiers en Guizot.

Het eerst treedt de samenwerking aan het hcht gedurende den Belgischen opstand. De Belgen wilden niet langer te zamen met Noord-Nederland één rijk vormen. Willem I werd van den troon vervallen verklaard en nii kwamen verschillende pretendenten opdagen: de hertog van Nemours, een zoon van Louis Philippe; de hertog van Leuchtenberg, een zoon van Eugène de Beauharnais; Leopold van Sakse n-C o b u r g.

Het nationaal congres der Belgen bood den hertog van Nemours de kroon aan. Maar Engeland had daar bezwaren tegen, vreesde uitbreiding van den Franschen invloed noordwaarts en Louis Philippe legde zich daarbij neer. Hij verbood zijn zoon koning van België te worden.

Frankrijk daarentegen zag niet gaarne, de verheffing van Leuchtenberg, omdat deze verwant was aan de Bonaparte's. Engeland kwam daaraan tegemoet, en ook deze candidaat werd afgevoerd.

Toen schoot alleen Le opold van Sakse n-C o b u r g over. Hij zou in het huwelijk treden met een dochter van Louis Philippe. Over deze oplossing worden de beide mogendheden het eens, sedert 1831 staan zij de Belgemter zijde.

Engeland zette daarbij zijn oude politiek uit de dagen van Napoleon en het Weener Congres voort. Het verlangde ten noorden van Frankrijk een vrij sterken staat,, gelegen tusschen Rijn en Noordzee, opdat de groote mogendheden niet zoo gemakkelijk hun invloed zouden kunnen uitstrekken over de havensteden Rotterdam en Antwerpen. Dit eischt het belang van de Britsche heerschappij op de Noordzee. Nog heden ten dage oefent dit stelsel een grooten invloed uit op de politiek van Engeland.

Louis Philippe dacht niet aan agressieve politiek aan dezen kant van Frankrijk en verzette zich derhalve niet tegen de wenschen van Palmerston. Zoodoende beslisten de kabinetten van Parijs en Londen over de toekomst van België en de rechten van Noord-Nederland, want de andere drie groote mogendheden hadden er niet genoeg belang bij een conflict uit te lokken met WestEuropa terwille van de Nederlanden.

Op de tweede plaats speelde de entente cordiale een overwegende rol in Spanje en Portugal.

Pragmatieke Sanctie. In 1833 stierf Ferdinand VIL Hij

Sluiten