Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

214

De Triple-Alliantie. In 1882 is dit tweevoudig verbond uitgebreid tot een defensieve Triple-Alliantie door de toetreding van Italië. Bismarck maakte gebruik van de groote ontetemming op het Appennijnsche schiereiland tengevolge van het feit, dat Frankrijk zich in 1881 het protectoraat over Tunis (herinneringen aan Carthago) had weten te verwerven. Daarop had Italië reeds lang het oog laten vallen in het belang van zijn economische welvaart. Voor de part ij van het Italia irredenta was dit verbond een gruwel. De triple-alliantie is herhaaldelijk hernieuwd, het laatst in 1912. Eerst in 1915 is zij door Italië verbroken *).

De drie partijen komen het volgende overeen: i°. Onderhnge waarborg van hun gebied (Elzas-Lotharingen, Bosnië-Herzegowina, Rome). 2°. Handhaving van den Europeeschen vrede tegenover Rusland en Frankrijk. 30. Vorming van een militair tegenwicht tegenover de mogelijkheid van een Fransch-Russische alliantie.

De Crisis van 1887. Bismarck is er nooit in geslaagd de verhouding van het Duitsche Rijk tot Rusland goed in orde te krijgen. De groote hinderpaal was en bleef altijd de vijandschap tusschen Weenen en St. Petersburg sedert den Krim-oorlog. Maar Bismarckwilde een toenadering van Frankrijk tot Rusland tot eiken prijs voorkomen en Rusland kon zich na 1878 niet geheel afgezonderd houden met het oog op Engeland.

Alexander II werd in 1881 het slachtoffer van een moordaanslag der nihilisten, zijn opvolger Alexander III, 1881—1894, zocht beveiliging wegens het doordringen der Engelschen in Centraa 1-Azi ë en vond Bismarck bereid tot het sluiten van een neutraliteitsverdrag tusschen de drie keizerryken, 1881: wanneer een hunner in oorlog geraakte met een vierde mogendheid, zouden zij onderling verplicht zijn tot welwillende neutraKteit. De overeenkomst zou drie jaar van kracht zijn. In 1884 is deze driebond hernieuwd.

Kort daarop werd hij verbroken door de gebeurtenissen in Boelgarije, 1886. Natuurlijk lag de aanleiding weer in de Oostersche kwestie, als in 1878. Alexander III weet het aan Bismarck dat een Duitsche prins, Ferdinand van Saksen-Coburg-Gotha, er aan de regeering gekomen was. De machtige diplomatie van Bismarck

1) Sedert 1902 kon het Duitsche Rijk echter niet meer rekenen op Italië.

Sluiten