Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

6.

Zachtmoedige Vrijmoedigheden^

door SCHOOLARBEI'DER. I.

DE KOMMUNISTIESE TAAL.

Nu de redaksie zo vriendelik geweest is, rnijn geregelde medewerking aan het Zaterdagavond-nummer van onze krant te vragen, meen ik niet beter te kunnen doen, dan van die mij aangeboden gastvrijheid, gebruik te maken door (altans voorlopig) een wekeliks praatje te houden over een bijkomstigheid, waar we zo in de week geen tijd voor hebben en die tóch misschien wel waard is, er eens een rustig Zaterdag- of Zondagochtend-halfuurtje aan te besteden, als we niets beters te doen hebben: ik bedoel de kommunistiese taal. Je weet lezer, het bloed kruipt, waar het niet gaan kan,, en als je van je achttiende jaar af voor de klas hebt gestaan: eerste uur ,.lezen", tweede uur „rekenen", derde uur „taal", och, dan lost zich zo langzamerhand je hele zieleleven op in „taal", ,,lezen" en „rekenen", en daarom hoop ik, dat u het een oude, rode schoolarbeider ten goede zult houden als hij aan woordgedachten en cijfergegevens misschien wel eens 'n keertje wat al te veel waarde hecht: ge houdt toch in ieder geval nog zes doordeweekse dagen over voor het doen-werk, dat toch ook gebeuren moet.

Dus één enkel halfuurtje „taal": mag dat voor vandaag, lezer? Ik beloof u, dat ik het niet over de ennetjes zal hebben, en u niet in naam- of andere vallen zal lokken, om u naar hartelust te vervoegen en te verbuigen, want aan dat soort wijsheid heb ikzelf een hartgrondige hekel en het heeft me een kleine zelfoverwinning gekost, om er genoegen mee te nemen, dat de redaksie mijn geschrijf nog altijd in de oude spelling omzet, alvorens het tot de rotatiepers toe te laten, want-als rechtgeaard Kollewijner vind ik „lee-Iijk" ijse-Iijk lee-lijk! Maar kom, de kerels hébben het waarachtig al zwaar

J) Vervolgartikel, met uitzondering van No. X (zie aldaar), in het Zondagsblaadje van de Tribune verschenen.

11

Sluiten