Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

50

gesprek op ander terrein sturen, inniger, maar dat ging zoo moeilijk omdat ze geen ander punt van aanraking hadden dan hun liefde, waarover het zich wel liet schrij* ven, maar niet praten. Hem bleek de hulpeloosheid van het egocentrische van zijn liefde: het was een tempel om zijn eigen ziele*altaar, waar Line ver buiten bleef, al zag*i haar door de glazen van die tempel. Hij had ge* dacht Lien in zijn toren te kunnen trekken, maar zij had een eigen toren. Zoodat*i nog moest beginnen Liefde* land te veroveren.

Line was maar blijven vertellen, en rad, alsof ze de stof snel moest afwerken voor een betere. Omdat ze nog niet wist waar en hóe het gevoel door te laten. Eén gezegdetje bracht hun tot elkaar: dat de fiets van d'r nichtje was, die was óók verloofd — dit onwillekeu* rige „ook" had hun even innig*verstandhoudend doen lachen. En op datzelfde oogenblik had een gelukkige ingeving hem het gesprek doen brengen op de Lochem* tocht, de oorsprong van hun kennismaking. Onderwijl waren ze bij een bank beland en er gaan zitten, de fiets er achter.Daar hadLien verteld hoe ze verleden jaarSep* tember — in Augustus was ze naar Haarlem te logee* ren geweest, toen had*i vergeefs naar d'r uitgekeken in Apeldoorn — nog eens op de belvédère te Lochem ge* klommen was en er zijn uitgesneden initialen had ont* dekt; toen had ze er de hare onder gezet, en er een accolade omgemaakt — 't ging heel moeilijk: „maar ik dacht, ze zullen er toch in staan! en ik sneed me-in m'n vinger, dat 'et erg bloedde, en de punt brak van m'n mes, maar ze kwamen er in!"

Wat had dit hem ontroerd en tegelijk dol gelukkig

Sluiten