Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dit mocht zoo niet meer blijven. Hij moest zoo spoedig mogelijk dat diploma zien te krijgen, daarna kon*i de wereld in, desnoods als landlooper. Hij blokte bijna heel de dag, die meestal mistig was, om 's avonds als het opklaarde de hemel te gaan zien, dat deel der we* reld dat eigenlijk alleen meetelde. Zoo*ook wat dagen later.

Als allen in huis zich te ruste hadden begeven, mis* schien al in slaap lagen, hief Theodorik zich behoed* zaam op, luisterde naar verre geluiden, en kleedde zich dan warm aan. Hij sloop nu voorzichtig naar beneden, wachtte even onthutst na een kraak van de trap — alles bleef rustig — schoof dan de grendels van de achterdeur, en ging de tuinpoort door naar buiten, het water langs, de hoek om naar de Bezuidenhout. 't Was bij half één; de laatste trems met weinig reizi* gers gleden snel stroef voorbij met wielgekreun en hun langs toonladders hoog gaande gierdeun, en af en toe een blauwe bliksem.

Er zou straks sterre*grootschheid zijn — hij zou er met de trem naar toegaan. Wachtte bij de halte op de groote blauwe trem naar Voorburg, die even later aan* kwam schuiven, een groote doos, te forsch voor 't stadsbeeld, en druk machineerend staan bleef. — Theodorik stapte in de lichtzaal, waar warmte hem behagelijk omving, en werd in weinige minuten naar zijn doel gesneld, haast zonder stoppen. Verliet de

Sluiten