Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

99

er verschillen kwamen, dan had het recht de beste kans om te zegevieren, net als bij een troep schooljongens —I dat begreep hij wel. En hij kreeg historisch inzicht: hoe het menschelijk bestaan gaandeweg verworden was tot een paskwil, hoe langer hoe krankzinniger, en nergens anders door dan doordat het redelooze beest, waartoe de Atlantiër had moeten zijn vervallen, zich naderhand maar gedachteloos had voortgeplant. Lang was die toe* name maar langzaamaan gegaan, de sterfte onder 't kindervolk heel groot geweest: getallen schoten hem te binnen: hoe omstreeks 1600 zijn eigen land ruim een mil* Hoen menschen had gehad — na de afscheiding van België, in 1840, was er een volkstelling gehouden die

meer dan twee mülioen aanwees vermeerdering van

een milHoen in 240 jaar. Maar nü bedroeg dat volk al zeven milHoen: vermeerdering van vijf milHoen in 80 jaar! En in de allermeeste landen was het naar verhou* ding net zoo gegaan! Waar was dat in hemelsnaam ineens voor noodig? hoe was zooiets verschrikkelijks mogelijk geweest? Hij vroeg het zich hardop.

't Was de Atlantiër die antwoordde. De menschen» soort was, door de strijd om het bestaan, van almaar inferieurder allooi geworden. De sterksten hadden de zwakkeren, de steeds maar aangroeiende onbeduiden» den, volkomen in hun macht op 't laatst, lieten ze voor zich werken, en vechten om anderen van het hunne te berooven. De laatste groote hebzuchtswellusteling waarvan hij had gehoord was zekere Napoleon geweest, door wiens bedrijf 't voornaamste deel der aarde straat» arm geworden was, een jaar of dertig lang. Nood leerde echter denken: de sterkste geesten hadden intensief ge»

Sluiten