Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

157

hij vouwde bijna dubbel, hij was maar al aan 't neigen op zijn groote roode pet op 't blad, dat hij krampachtig als een kellner voor zich uit hield. Pas toen hij de pet het boek had achterna gejaagd kwam hij op adem, dros gend met zijn zakdoek het zweet tusschen zijn bakkes baarden; en nog steeds lachend, maar door en door vriendelijksgoedig, vertelde hij hun dat er een groot Duitsch circus in aantocht was. Méér wou=i er niet van zeggen; hij had voor niks geen veertig jaar al het geld

datsi niet opkon apart gelegd hij wou op vorstelijke

wijs dit dorp verlaten bij zijn vertrek naar Wodansbank. Ja zeker, hij ging de dienst uit, hij had al lang recht op pensioen.... hij moest zich zeker laten keuren? toelaten dat ze nagingen ofsi wel goed gezond was? zooals de maatschappijsdirectie wou. Nee hoor, met ingang van 1 Juni begon voor hem de vrijheid, dan konden ze hem niks meer maken, hij had de stukken al in zee en ook al naar het circus geschreven.... En de anderen nu tóch verwonderd ziende kijken, zei hij geruststellend:

— Annetje mag natuurlijk met me mee, daar zal ik m'n leven lang voor blijven zorgen — en Theodorik kan onder de naam Du Bontemps van Simsonhaven als ges delegeerd commissaris aan mij worden toegevoegd.

Toen hij nog steeds de dweil niet noodig had, vroegen ze hem waarom ze juist naar die zandbank moesten. Oom vond het vanzelfsprekend: hij had er toch een spoorwegnet voor ontworpen! Hij moest er ook nog allerlei plaatselijke verkenningen doen.... niemand kon er hem betuttelen: er stond maar één huis, een zware steenen bouwval van een vroegere visschersfamilie, en daar gingen ze zelf in en eten was er af en toe te

Sluiten