Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

11

reeds onzen eersten maaltijd achter den rug: een typisch Parijsche lunch van brood naar believen en wijn zooveel men wil, en voor de rest: garnituur. Een vischje op een groen blaadje, dat den wijdschen naam van hors d'oeuvre draagt, een tweede „gang", bestaande uit een stukje vleesch van enkele centimeters omvang, een bordje met groente als derde plat en voor dessert een stukje kostelijk aardbeien-ijs, dat gemakkelijk in een likeur-glaasje zou gaan. Toch heeft men (en dat is het wonderbaarlijke) na afloop het gevoel te hebben gedineerd. De Parijsche lucht draagt daar het hare toe bij, en verder de hoofdschotels: milieu en conversatie, het gebaar, waarmee de schotels worden opgedragen, de mand met knappend goud-geel brood en de kostelijke robijnroode Bordeaux.

5 M e i. Mijn nieuwe indrukken van Parijs, na een verblijf van 24 uur, zijn voornamelijk drieërlei: de verkiezingen voor den gemeenteraad, waaraan iedereen met groot animo deelneemt, de slapers onder de Seine-bruggen, die ik thans eiken morgen voorbij moet, en de verkeersrelletjes, die om de vijf minuten uitbarsten en waarbij heel het impulsieve, zelfbewuste karakter van den Parijzenaar te voorschijn komt. Het laatste, dat ik bijwoonde was op den hoek van de Rue Royale en de grands boulevards, waar een taxi-chauffeur het om één of andere onnaspeurlijke nietigheid met den bestuurder van een luxe-wagen te kwaad kreeg. Ze passeerden elkaar in tegenovergestelde richting, en aangezien ze natuurlijk beiden gelijk hadden en hun wederzijdsche argumenten in de dertig seconden, dat het verkeer hier stil mocht staan, niet voldoende konden worden toegelicht, legden ze er allebei het bijltje bij neer, lieten de vijftig a zestig wagens achter hen eenvoudig toeteren en schelden, en gaven zich gehéél en van ganscher harte aan hun debat. Tot tenslotte een derde chauffeur het onontbeerlijke „bon mot" vond, dat de gemoederen verlichtte en, in dit geval, alle verontwaardiging op het gepomadeerde hoofd van den luxe-chauffeur deed neerkomen. De taxi-man vond het toen welletjes en zette zijn wagen met een blik van de diepste verachting in beweging, waarmee het conflict was opgelost.

Wat de verkiezingen betreft: in „ons" district heeft een zekere mijnheer X, een gezeten burger en radicaal-socialist, de meeste kans. Naast de reclameborden waarop hij zijn beloften van „brood en spelen" doet, zijn nu sedert vanmiddag andere

Sluiten