Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

50

van verplichte arbitrage en ontwapening) tot het bijzondere (de bekende Britsche bezwaren) is afgedaald."

De Fransche gedelegeerde, breed, forsch en openhartig, plaatste deze hoogelijk gewaardeerde geestigheid natuurlijk niet in den aanvang van zijn betoog. Eerst langzaam-aan werkte hij zich op, langs de beproefde climax der Gallische welsprekendheid — die nu eens preekt, dan weer uitschiet in een violenten woordenvloed, die aan de overdonderende chauffeurs-conflicten op de Parijsche boulevards doet denken, of wel fluistert met de innigheid van een minnaar aan het oor van zijn geliefde — tot die mate van zelf-verzaking en overgave-aan-het-onderwerp, waarin iets dergelijks op de juiste wijze kan worden gewaardeerd. Pose of waarachtigheid? Nee, het mysterie zélf van de Gallische ziel, die zich in al haar kinderlijken eenvoud weet te geven in het hoogtepunt van haar gesoigneerde en succes-beluste woordenspel, en al spelend en koketteerend de eigen begrenzing ontvlucht. Aldus kon deze redenaar, wiens volzinnen even bloemrijk zijn als de beste uit zijn nationale literatuur, ten slotte raken aan het hart zélf van het internationalisme. En bleef after-all het geestig cynisme des heeren Cecil ver beneden deze Gallische romantiek.

Als twee acteurs (zijn niet alle sprekers dit min of meer?) van wel geheel verscheiden geaardheid, verlieten de beide heeren de tribune: viscount Cecil beheerscht, juist onverschillig genoeg voor het applaus om zijn waardigheid van Britsch gedelegeerde geen afbreuk te doen, precies voldoende gestreeld om te laten merken, dat hij ook zélf zich wel bewust was van zijn intelleo tueele superioriteit; de Jouvenel, oogenblikkelijk hersteld van zijn werkelijke ontroering (van zijn eigen verbazing over wat de goddelijke geest hem had gedicteerd), met den nog-wankelen stap van een ras-acteur na een dramatische scène, „vermoeid de vele handen drukkend, die hem werden toegestoken (waaronder die van Jhr. Loudon), met een mat lachje op het verhitte gelaat, dat duidelijker dan de gereserveerde pose van den Engelschman, zijn innige voldoening toonde over dit succès d'estime: publieke erkenning zonder welke het leven voor eiken Franschman kleur- en waardeloos is.

Genève, 28 Sept.

Sluiten