Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

78

Het is ook merkwaardig om te zien, hoe de menschen, onze tallooze vrienden, op de boodschap van jouw geboorte reageeren, en.... hoe ik, in deze dagen (waarin mijn ziel als gelouterd is in een vuur van angst en genadige gemeenschap met de goddelijke liefde) reageerde op hun reactie....

Sommigen kan ik, met den besten wil, niet verdragen. Zoo b.v. X., die ik in „American" ontmoette: modieus, charmant en „schrijfster van zéér sublieme dingen". Ik kan haar en haar man van harte bewonderen: om hun flair, om hun ernst in „hoogere sfeereh", om nog zooveel méér, dat tracht uit te lachen (helaas: als een jazz-band!) boven de triestheid van een neutrale „beleving"; er blijken echter momenten te zijn, waarop ik de „pose", waarmee ze hun dagelijksch leven verschalken (en hoe knap verschalken!) niet deelen kan. En zonder die pose is een contact met deze toch diep-in serieuse „Lebe-leute" helaas niet mogelijk!

Als ik soms bedenk hoeveel leed er noodig is om van elke pose vrij te worden, en daarna.... het leed eerst recht begint, dan houd ik mijn hart vast voor velen rondom ons: alsnog geconsolideerd binnen een pantser van.... wellevendheid!

In antwoord op hun hartelijken brief, ben ik ook even naar S. en F. gegaan, hoewel ik een ware doodsangst heb voor hun radio. De kinderen waren naar bed en ze ontvingen me bij een Londensche oratie over „de kalkoen", gevolgd door een preek uit Hilversum, een fragment (uit Berlijn) van „Die tolle Tanzerin" en het vijfde piano-concert van Beethoven. Ik heb hun bij dit alles (dat ze het zélf toch niet merkten!) niets kunnen vertellen over ons kindje. En God weet hoe graag ik het had gewild — gedachtig aan de vele echt heerlijke gesprekken, die we vroeger in deze huiskamer hadden, toen vooral F. haar weg nog niet zoo zeker had gevonden, toen ze nog in de schulden zaten en er.... nog geen radio was om alles: lief, leed, twijfel en wijsheid, met zijn hol gebral te overdonderen. Hoe kan men dit verdragen: dit geschreeuw uit alle hoeken van de wereld, dit cultuurgebrul, waarmee onze aarde zich als een soort goedkoope bazaar manifesteert. ... Hoe kan men het verdragen, zonder.... innerlijk leeg te zijn.... of hopeloos triest? ... Maar laat mij niet oordeelen over dit alles, dat ten slotte een „zekerheid" is.... aangezien het dagelijks weerkeert en.... niet verveelt, integendeel, steeds meer schijnt te boeien.... Wellicht is deze houding een oneindig betere dan de mijne.... die ik daarenboven nog niet

Sluiten