Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

143

V. Religieuse psychiatrie.

Toen ik mijn bewondering had uitgesproken voor het plan van één onzer vrienden, om bij tijd en wijle een religieus-psychiatrische kliniek te openen, vroeg mijn tafelgenoote:

„Maar wie zouden dan zijn patiënten zijn? Is niet elke psychische afwijking te herleiden tot een sexueel defect, niet het minst de.... z.g. godsdienstwaanzin, die toch zeker niet kan worden genezen door op het eigen gebied van hun verdwazing met die patiënten te gaan.... discussieeren? Geef me maar eens een voorbeeld...."

Ik voelde de moeilijkheid. Denkende volgens de lijnen van Freud, en van de moderne psychologen in het algemeen, is het bijkans onmogelijk een psychische afwijking anders te zien, dan als het resultaat van erfelijkheidsfactoren, „verdrongen complexen" e.d. Ik zocht dus een oogenblik in het ledig, in de „stilte", en vroeg haar verlof een inleiding te mogen geven.

Geen inleiding" zei ze resoluut. „Geef me maar een voorbeeld".

Desondanks heb ik mijn inleiding gehouden, ongeveer als volgt:

„Weet je precies wat „Weltschmerz" is? Het komt over ons op het oogenblik, dat we onze eigen smart en vreugde geheel vergeten voor het leed van d e menschen, op het oogenblik, dat we de grenzen van onze eigen persoonlijkheid te buiten gaan, om, licht als een veer, te gaan wandelen op de wateren van de „Wereldzee". Ik ontleen dit aan het Evangelie-verhaal, waarin Jezus (die immers in Zijn alomvattende menschenliefde geen „eigen" gewicht meer had) de begrenzing van de boot verlaat en „op de wateren wandelt". Petrus wil Hem volgen, een oogenblik gelijkelijk van eigen gewicht verlost door de liefde tot zijn Heer. Hij is echter een mensch en dreigt na enkele schreden te zinken. Het is dan de hand van den Heiland, d.i. de goddelijke genade, die hem redt.

Sluiten