Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een handvol jongeren, bezield door hetzelfde ideaal van purificatie.

Men zegde hun een zaal toe op de tweejaarlijksche expositie te Venetië, in het jaar 1924, en zij noemden zich: de schilders van '900. Twee jaar later organiseerden ze een eigen tentoonstelling in Milaan, en hun werk-tot-hernieuwing vond erkenning door de medewerking van Mussolini, die Italië ook op het gebied van de Kunst wil verjongen.

Deze kunstenaars zijn het, die het werk, en niet van hun eigen leden alleen, bijeenbrachten, om de tentoonstelling in Nederland mogelijk te maken.

Wanneer men de biografieën doorleest, kan men het streven van de Italiaansche kunst leeren kennen. Wij vinden er mannen van de wetenschap onder, die de studie heten varen om zich aan de kunst te wijden; schrijvers en critici, die zich eerst de hersens pijnigden op de doeken van de anderen, voor dat ze zelf waagden, vorm te geven aan hun gedachten; menschen uit het volk, die de kiem en den drang naar uitbeelden in zich droegen. Bij de kwalificaties „dynamisch", „constructief", die we uit het futurisme kennen, voegden zich nieuwe zooals: „gedisciplineerd", „essentiëel", „traditioneel", „plastisch", „klassiek". De kunstenaars zelf leerden ons deze woorden, die, naar ik geloof, het best geschikt zijn om onze hedendaagsche kunst te definieeren en als richtsnoer zullen dienen voor de toekomst.

ENRICO MORPURGO.

14

Sluiten