Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

i6

DE RENAISSANCE

van Aquino, een Franciscus van Assisi en een Dante. De architectuur bloeide, de stichting van de universiteiten in Oxford, Cambridge, Siena, Napels, Padua, Salamanca en Lissabon was een bewijs voor het wijd en zijd verspreid enthousiasme voor mtellectueele aangelegenheden.

De wereld moet echter dikwijls lang op de vervulling van de beloften der lente wachten. De 13e eeuw is zeer juist een vroegrijpe tijd genoemd. Zij was inderdaad te vroeg rijp. De sociale, politieke en mtellectueele toestanden bestonden nóg niet, om haar pogingen voor een rijker leven te rechtvaardigen en vruchten te doen opleveren. Deze pogingen bleken ontijdig te zijn en hierop volgde dan ook een reactie tot den geest der Middeleeuwen. Zelfs de universiteiten die in den beginne de middelpunten waren van eên geestelijke bedrijvigheid, werden spoedig de bolwerken van de scholastiek en vertoonden een zoo sterke gehechtheid aan den conservatieven kant, dat zij bekend werden door hun hardnekkig vasthouden aan de oude denkwijze en hun heftigen tegenstand tegen den nieuwen geest, in al zijn gestalten.

Men moet echter goed begrijpen, dat, daar de belofte van de 13e eeuw in Italië het grootst was, de vervulling van deze in het geheel niet zoo lang belemmering ondervond als in andere deelen van Europa. In Italië zette de 14e eeuw voort, wat de voorafgaande had begonnen; ten Noorden van de Alpen voelde men den stoot van het intellect met zoo hevig vóór de volgende eeuw.

Wij moeten dus den voorrang van Itahë in de groote

Sluiten