Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

270

DE RENAISSANCE

misbruik, dat aan het Concüie van Trente werd opgedragen, een onderzoek hiernaar in te stellen.

Maar in andere opzichten was de invloed van de Kathoheke reactie verre van heilzaam. Bij haar poging den verloren grond en de heerschappij over den geest van den mensch te herwinnen, maakte de Kerk van alle middelen, die tot haar beschikking stonden, rijkelijk gebruik, en hierbij was ook de kunst. Het werk echter, dat zij thans inspireerde, had niets met de strenge, dogmatische voortbrengselen van de groote Middeleeuwsche schilders-predikers gemeen.

Het doel van den kunstenaar werd de verbeelding j aan te vuren en het gevoel op te wekken van een tijd, die sceptisch en slecht geworden was, en, om dit te doen, moest hij thans zijn toevlucht nemen tot overdreven gevoehgheid, tot een vulgair en terugstootend realisme, tot een vreemde vermenging van zinnelijkheid en mysticisme.

Zijn kunst werd, in één woord, theatraal. Wij zien reeds iets van dezen geest bij den tijdgenoot van Rafaël, Correggio, die zijn Christehjke en heidensche motieven met dezelfde overdreven gratie en verleidelijke sentimentaliteit behandelt. Het volle effect vindt men eerst later, zooals in de goedkoope ontroering! bij het werk van mannen als Guido Reni (1575—^42), en Carlo Dolci (1616—1686).

Bij de bespreking van het verval der Italiaanschej schilderkunst, na den dood van Rafaël, maakte ik] een uitzondering voor Venetië. Daar, waar zij zich laat ontwikkelde, bloeide de kunst in al haar volheid

Sluiten