Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

114

derlijken neus schenen vochtig, en gedwongen wat» blijkbaar de vroolijkheid, waarmede hij haar volgens znn gewoonte in haar wang kneep.

— Een embolie zei hij dan, zich tot oom

Sijmen wendend. Deze keek verschrikt en antwoordde niet.

Nog was de knecht, plechtig, oom Sijmen behulpzaam met het uittrekken van zdjjn winterjas, toen de deur van het woonvertrek andermaal open ging en Ronalds moeder verscheen. Zq neeg even haar hoofd ten groet en wilde naar boven gaan, maar reeds ijlde kleine Inez tot haar:

— Gaat u naar Ronald, mag ik mee?

Even ontspande een glimlach de strakke trekken der barones en kleine Inez zag, dat onder haar oogen het vel gezwollen was en vol slappe rimpels. Zwijgend nam zij kleine Inez' hand.

Zij gingen en beklommen een wenteltrap, waar het zoo donker was, dat kleine Inez even moest tasten. Zij volgden een holle gang, waarvan het gewelf laag drukte boven het hoofd der barones. Dan gingen zij een vertrek binnen met wit gepleisterde muren en een groot bed met witte gordijnen en gedraaide zuilen, waarop een hemel rustte. Kleine Inez, dadelijk, zag Ronald klein en bleek liggen in het groote bed. Een verpleegster zat aan het hoofdeinde en verrees, toen zü binnen-

Sluiten