Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

potkliek van vanmiddag, de glimmende borden, de blank-gepoetste lepels en vorken, wachtende kamer, lachte, glimlachte, glunderde mee. Tot zelfs 't glas van de portretten, waarin gele brokkies van de lampekap leeën te drijven, bewogen of ze wat wouen zeggen, en de zwart-ovale Kistjes tjengelden an moeder's omgebogen haarspelden, en wreven d'r rugjes tegen 't behang, 01 je in je bed 't klimop tegen den buitenmuur hoorde.

„Allemachtigste, wat'n keet!", zei moeder, 'r bij opstaand, ornaat ze 'r as van ouds bij an 't hoesten raakte, en je 'r zittend in stikte. Maar ze voelde zich in r besloten-warm honkje, met 't windge j uil buiten en de koestering der bij 'r leven behoorende malsche kamerdingen, en vooral bij de zoet-tintelende vreugde, dat't veilig-omsponnen nestje zoo dadelijk de twee verkleumden met de groote nieuwtjes in zingende gezelligheid zou opnemen, as 'n op 'r jongen verliefde kloek. Straks kreeg ze de warmte van 't meisjeslichaam weer in 't Ded tegen zich an, en as ze r ouwe voeten dan tegen den kruike-zak dompte, en de boomtakken in den orkaan, zooas vannacht, krakend knapten, kon ze zich door 't geneurie van 'r eigen adem in slaap laten wiegen.

Nog terwijl 't kamertje tegen 't gejoel van den wind in-jodelde, 't meisje met zwarten Piet achter zich an langs den omgevallen stoel met de poppen ravotte, en moeder in na-lach 'r hoesten bedwong, ging de deur open.

D'r duffelsche, besneeuwde jassen hadden ze in

11

Sluiten