Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

't spelletje waarvoor ze niemand noodig had, te storen. As ze 'r niet was, was ze 'r niet. iMaar jawel. Moeder kende die kunsten, en as die eenmaal „Lena!" zei, was 'r geen vermurwen meer an. Dan kon je nog zoo, met dikke tranen in je oogen, en met warempel-gevouwen handen, as in de kerk, om nog een minuutje, asjeblief een minuutje, toenou, lieve moes, schat van 'n moes, nog één minuutje, te maggen opblijven — dat 't gister véél later was geweest — dat ze nog niks geen slaap had — smeeken en nog is smeeken —: as moeder a had gezeid, zei ze b, en as ze b zei, en je dee of je 't niet hoorde, of 't opstandig niet wou, begonnen ongemakkelijke handen mee te spreken, en daar lei je 't hoe je tegenspartelde, hoe je schreeuwde en huilde, bij af. Soms, in 't groote bed, dat eerst fijn werd, as moeder 'r zelf bij kwam, lei ze na 'n afstraffing te grienen, te verwijten, en de vrouw had dan groote moeite, om de dingen van 't kind, waartegen niks in te brengen viel, te weerleggen.

„As je van me zou hou en, zou je niet slaan! Jij mag niet slaan "

„Ik sla je", sprak moeder verdrietig: „juist omdat ik van je hou...."

„Je kén niet van me houen!", klaagde 't meisje chiftig — en ze kon 'r zoo bij huilen, dat de bovenrand van 't beddelaken dreef —: „ik sla jóu immers ook niet...."

,,'n Kind mag 'n moeder niet slaan", zei tante Toos, die 'r altijd spijt van had, as ze 'r wil op

21

Sluiten