Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„En hóé dikwijls — as de vlammen me uitsloegen", zei tante Toos met vochtige oogen.

„Ik weet 't al", sprak de jongen, en nog voor-ie 't flanellen lapje 'r van afwikkelde, staarde-ie 't licht van de lamp in.

„Dat ken je niet weten, stommerd", praatte Ko, de weer schoone pijp stevig belurkend.

„Aflemachtigster, zei moeder, in schrik verzittend, 'n Venijnige rukwind plonsde zoo op 't huisje toe, dat de ruiten schommelend bewogen, of 'r iemand driftig tegen duwde, en 't was met heelemaal verbeelding, want 'n uitgebloeide geraniumpot, door den wind in de sneeuwbedding van t kozijn berukt, stiet 'n paar maal met de dorre takjes tegen 't betraande glas. 't Juilde en proestte om 't hoek-woninkje, of r menschen stonden te weeklagen, en in den smallen schoorsteen, kreunde en zwiepte 't, dat 't potkacheltje 'r angstig bij blies, en poes van zenuwen zoo gaapte, dat je tot achter in z'n gulzige keelgat kon kijken.

Met haast bevende handen, bracht de jongen 't flanellen zakje naar den mond. Omdat-ie geen geduld had 't witgaren draadje met 'n mes van de tafel los te snijden, beknaagde-ie 't driftig met z'n tanden tot de rafeltjes mee-gaven. Toen 't gouden remontoir ziend, waaran-ie nooit meer gedacht had, maar dat-ie zich best herinnerde van den dag, dat 't barbiersmaatje 'm geknipt had, en ie met den slanken man in de rij van den Amsterdamschen Lommerd gestaan had, om 't terug te halen, kreeg-ie eerst 'n kleur, die z'n mager gezichtje tot aan de

25

Sluiten