Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dekens zoo na zich toe, dat 'r in de andere bedhelft niks overbleef — je mag nooit mijn helft 'r bij nemen, zee moeder altoos — maar ze had nou maling an alles — ze kon ze geen van allen meer luchten — want nou zatten zij benejen d'r buik vol te stampen — en niemand dacht an haar As moeder tegen donker boven kwam, zou ze zich zoo tegen den behangselkant opwringen, dat ze 'r

niet hoefde an te raken

Benee werd 'r niet minder gewrokt. Was 't anders op Zondag 'n gekakel over en weer, 'n oprakelen van weeksche dingen, 'n vroolijk moppen vertellen, en mekaar in de alles omstolpende stilte vinden — nou at Kobus, cue z'n maag niet bliefde te straffen — 'n maag had nooit schuld, meende-ie, in zijn opvatting van de dingen op aarde, en daarom vond-ie 't bezopen de blonde wild¬

zang geen lappie met melig-geworden boonen en krakende aardappelkorsten te geven — nou at Kobus met lange tanden, en omdat-ie telkes nijdige gedachten wegwrikte, en 't met moeder geen tweeden keer an den stok wou krijgen, maalde-ie de zwartste, weerbarstigste korsten met ontembaar geweld, dat 't in de zwijgenis der kamer weerklonk of 'r noten tusschen de deur-scharnieren gekraakt werden. Koert, die berekend had, dat 't ernst was, dat tante 't vleesch zoo in vier porties gedeeld had,

56

Sluiten