Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

goed op die gelogen, pummelige manier 'n buurvrouw van rechts of links had kennen troosten, duwde ze 'm kregelig van zich af, as-ie 'r anraakte. „Moeder", zei-ie ruw: „je doet gedorie as 'n smelt* kroes met 'n barst 'r in.... Men ken zich voor jou in goeiigheid uitsloven, je volstoppen met wat 'r te prakkizeeren valt, en 't loopt 'r met stralen weer uit.... Ik zou me schamen voor de kinderen, die zoo geen thuis hebben.... Afijn.... Afijn.... Ik vind 't goeie "

Met de lompe beweging van 'n beer, niet gewend op z'n achterpooten te kuieren, strompelde-ie de trap af. Hij verdomde 't in ieder geval terug te krabbelen en den Duitscher met z'n dochter 'n larie-boodschap te laten weten. Dan zou-ie ze in z'n eentje, met Koert en met Jo, as-die 'r lust in had, ontvangen. Maar moeder, die zichgewasschen had, en boven 'n gestommel inzette, of 'r pakkisten uitgelajen werden, wrokte na 'n poos, terwijl ze nog an tafel zaten te dampen, en Leentje 'r ingedoopte korsten door den suikerpot slierde, de broeiend-warme kamer in. Ze had rood-behuilde oogen en 'n vreemd-rooien neus — ze lette onmiddellijk al de dingen, Waartegen ze dagelijksch foeterde, tusschen 'r mee-priemende wimpers op — natte koffiekringen op 't Zondagsch-schoon tafelkleed, aschmodder onder de kommen, klodders naast Leentje 'r bord, en 'n niet te tellen afgebrande lucifers op de kachelplaat, of 'r niet twee aschbakken op den schoorsteen stonden. En natuurlijk hadden ze met vuile appelstroopmessen in 't drie-

78

Sluiten