Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verwaarloozing, en af en toe trok de een of de ander nog wel 'ns onkruid uit de teelaarde, of morste 'n verloren kwartiertje met 'n kniezig-verstopten gieter, maar 't pleizier was 'r zoo goed af als van n nieuwe fiets met roestvlekken, of van 'n hoed, die 'n stevige bui heeft gehad.

De wind stormde en klaagde soms net zoo als vroeger om 't warm-gebroeid huiskamertje, en wat 'r in stond, wat 'r in leefde, wat 'r in 't spel van licht en schaduw in vol-dragen was, wat 'r tot de vrindlijke eenheid van juist dat kamertje in gegroeid leek, en enkel daar zoo had moete'n groeien, ontwaakte in den morgen, schimde weg in den nacht, verhield zich in dezelfde ontvankelijke afwachting van de groote en kleine menschen, die 'r hun eerste vreugden in gehad haddén — en toch lag 'r 'n wrevel, 'n verfletsing, 'n verweerdheid over de dingen, die mekaar nog voor zoo kort toe-geglimlacht hadden, als de eerste gullichtende zonnestralen, langs 't gordijn, de tafelpoot, 't zeil met 't koffie-blad, 't kacheltje met z'n nikkelen deurtjes en de schoorsteenpullen bekropen.

Zoolang 'n doode in z'n huis is, zijn de onnoozele voorwerpen, die dagelijks de tasting van z'n oogen, de aanraking van z'n handen ondergingen, in intieme genegenheidsdrang, in niet te benaderen bevende overgave, om 'm heen — zoodra-ie 'r niet meer is, zoodra vreemden den stoel, waann-ie zat, 't boek dat-ie las, de pijp, die bij z'n lippen behoorde, bekijken, voorbij stappen, ontzielen, blijft z'n kamer met wat 'r in was, dezelfde, evenwich-

82

Sluiten