Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

maar nou mosten de nagels 'r nog an, en wat ook geen verder uitstel verdroeg: de week-verzameling, die 'r dagschuw onder school.

„Doe ïek jou wee, Koert?", vroeg de indringster, terwijl 't schaartje in 'n te weelderige bocht, 'n rose-bloederig lijntje achterliet, en de mishandelde vinger, in reflex-gebaar onmannelijk an de haal wou gaan.

-Nee," zei-ie, zich bedwingend om den top niet in den alles genezenden mond te steken: „ik vind dat-ie zoo prachtig wordt...."

„ Alet jouwfiengers ies waat te begienen", praatte Friedel, 'r zoo stevig op los knippend, dat de nagelgranaatscherven tegen de ruiten kieperden, of 't zomer was en driftige torren de kamer in wouen: „maar met die fiengers van jouw oom ies kein eer

mee te behalen «Jij heb die schoenste fiengers

van die heele familie...."

Daar kreeg Koert 'n kleur bij. As-ie 't met z'n ongelukkigen voet tegen iedereen aflei, en zich altijd geduld en in 'n sfeer van meelij voelde, had-ie ten minste iets, al was 't niet veel, waarmee-ie de anderen de oogen uitstak. En omdat 't 'm bij die lofuiting, terwijl de vingertoppen as krimpgesnejen visch trilden, en 't heldhaftig niet wouen laten merken, warm om 't jongenshart werd, en z'n oogen 't zwanedons van 't bloote halsje betreuzelden, zei-ie zoo verlegen en preutsch of hij 't meisje en zij de jongen was: „Ik oen zoo leelijk, dat 't niet veel zeit, as me vingers....

„Dat zaag jij maar", zei de listige bezoekster.

88

Sluiten