Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zóó as ze 't telkens weer verzorgde, over z'n hoofd streek, en 'm zei: „Jij bien een lieber, hartelijke kameraad voor jouw zieke vriend", kreeg-ie 'n kleur tot an z'n haren, en keek-ie den driekwart levensmoede in 't bed, die telkens opstuipte als-ie stappen op de trap hoorde, met de oogen van 'n tien jaar oudere, met vol-op-weet-van-'t-ïeven, aan. Soms wipte tante Toos binnen, maar heel kort, omdat ze Leentje niet alleen in huis kon laten, en die zat dan met 't gevoel of 'r eigen fainilie uitgestorven was, op 'r zoon en 'r neef te wachten, en dan dacht ze met vochtige oogen, dat dat 'r voorland was, as ze over wat jaren op 'r ouwen dag angewezen was. Ze had geen poot motten verzetten, om vergiffenis te soebatten, toen Lena dien jongen 'n gat in z'n vierkanten kop had geslagen —

„Goeien morgen", zei drie dagen later 'n lange slungel van 'n man, met 'n vaal-bleek gezicht en haast uit z'n hoofd verzakkende oogen, toen ze bezig was de ramen an den buitenkant 'n beurt te geven: „mijn nicht Anna Mourier gaf uw adres qp.... Weet ü ook waar me zoon Joël logeert?.... Of logeert-ie bij u?.... Ik was an de Fhilipsfabriek, maar daar hadden ze 't te druk om me te woord te staan....'

„Allemachtigste", zei tante Toos, de spons in 't emmertje plonzend: „ben jij de vader van Jo....?"

„Ja", loog-ie sebiet — zij mocht niet laten merken dat ze t wist: daar had ze 'r heilig woord op gegeven —: „me schip is pas in Rotterdam binnengevallen.... We hebben beestig slecht weer

116

Sluiten