Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Hoe ken 'k zoo goddeloos-stom zijn, om zoo'n kind met 'n tuchthuisboef mee te geven ", verweet tante Toos zich, toen de twee den hoek om waren: „dat doe 'k geen tweeden keer "

En terwijl ze 'r ramen verder sponsde, piekerde ze 'r over hoe je van 't eene in 't andere kwam. Nou had ze al kennis an 42/6593 uit Leeuwarden.

X.

„Hoe heet jij?'' vroeg Godefroid Mourier, omdat Leentje, in 't begin 'n tikje eenkennig, enkel ooren voor de krakende schoenen van den vreemden meneer, dien ze naar Friedel moest brengen, scheen te hebben.

„Ik hiet Magdalena...."

„Dat is 'n hééle mooie naam", zei de man, langzamer aanstappend, omdat-ie an 't rappe bewegen der kindervoetjes, die als happende breinaalden, met 't telkens terughalen van 'n steek, als ze de groote voeten niet bij kon houen, op en neer gingen, al gauw merkte, dat z'n eenzelvig gedraaf, of-ie tusschen de muren in Leeuwarden gelucht werd, 'n te stevige lepel voor 'r mond was.

„Ik vin 'r niks moois an", viel ze 'm dadelijk af, en tegelijk probeerde ze handig met z'n linkeren rèchtervoet op maat te komen: „ze noemen me Lena, omdat je met Magdalena zoo'n tijd verliest. Ik hiette liever Dicky of Carmen.... Carmen is 'n prachtige, watte?"

119

Sluiten