Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„En of!", zei de reus naast 'er, en even keek-ie 'r schichtig aan •— of daar de duvel mee speelde, dat zoo'n kleuter net daalijk den naam most noemen, dien-ie in de lange jaren van 't cel-leven nooit meer gehoord had, en dien-ie geen dag kwijt was geweest.

„Hoe niet u?", vroeg ze, nou de kou van de lucht was.

„Godefroid", zei-ie: „Godefroid en nog vier andere 'r bij "

„Goodevra....", herhaalde ze: „dat is geennaam!.... AVie het je zoo'n gekke naam gegeven?"

„Me moeder, zou 'k denken....'

„Nou, 't is niks Dat ken niemand ont-

houen...."

„Heb-ie nooit van Godfried gehoord?— Frie is makkelijk genoeg, hè?"

„Frie? Frie! Friedel ken, maar Friedel

én Frie Nee, hoor!.... Je mot stellig 'n anderen naam kiezen.... Ik heb 'n vriend met 'n bril,

die in 't ijskouwe water gelegen het Die woont

ook bij vVetter in Die niet Jowel, maat wij

zeggen Jo "

„Da's me zoon...."

„Ben u ?" vroeg ze héélemaal naar 'm opkijkend en met 'n gebhiftheid dat ze in 'r woorden bleef steken — was die lange man, die 'r zoo geel as de zeemelap uitzag, en cue z'n oogen uit z n hoofd hingen of ze te zwaar waren om binnen te blijven, was die de vader, die in Sjiena geweest was, en die Jo haast niet kende—?

120

Sluiten