Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kwalijk kattekwaad-spelletje in door van de zuurkool kogeltjes te knejen, en die van af 'r stoel door de kamer te knikkeren. Poes, met groene slaapoogies in 't zonnebad lodderend, kon dat niet hebben. Die wiebelde met 'r achterwerk heen en weer, nam 'r aanloop, greep 'n voort-tuimelend balletje in de voorpooten, tolde 'r mee over 'r staart heen, en bij een, waarin 'n zwarte peperkorrel — die je keel kapot gloeide, as je 'r bij ongeluk stuk kauwde — as 'n krent uitwipte, nieste poes twee-, drie-, viermaal, zonder 'r poot voor 'r bek te houen, zooas zij 't geleerd had, en dan droogde ze 'r natten neus zoomaar an 'n droog plekkie van 'r bast, tot ze weer as dolle-Dries 'n nieuw zuurkool-balletje tusschen 't behang en 'n gordijn achterna zat. Met stukkies worst of graten van bokking had je 't niet motten probeeren. Maar an zuurkool had poes net zoo de duvel as zij....

Tante Toos eindelijk opgelucht — na zoo'n huilbui voelde ze zich meestal weer op streek, beluisterde in 't keukentje de niet deugende stilte van 't kind en 't gedraaf van de kattenpooten, die soms met 'n vaart uitglejen of poes glijbaantje speelde. Op t kousen aansluipend, de piepende plank, die meestal voor verklikker speelde, mijdend, zag ze in minder as 'n seconde 't beeste-schandaal van de zuurkool-propjes, die as zanderige knikkers op 't zeil en de in 't zonnegoud opfleurende roode en zwarte baantjes van 't Axminster-tapijtje lagen. Poes, al 'n beetje beu van 't spelletje, rekte zich lui in de vlammen-verkneutering der opgewoelde

140

Sluiten