Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de mildheid van lente gekend, nu op 'n winterstorm leek, doorbrak, en 't zilveren eerste-kwartier den hijgenden jongensmond bescheen, den tegen 't behang aan 'n haarspeld hangenden bril in vlam¬

metjes zette, stak Godefroid IVlourier 'r vergenoegd 'n pijp bij op. Dat kortte den nacht. TVlet 't klamme kinderpootje in z'n eene hand en den doorrooker in de andere, sliepie zoo zelf in. Toen Friedel klopte, om 'n glas melk met 'n geklutst ei aan Jo te brengen, kon de vader zich eerst niet bewegen, zoo als z'n nek aan de stoelleuning vastgemetseld leek. 't Eerste watie-zag was 't fregat naast

de zakjes op 't tafelzeil, 't tweede 't blauw-witte hoofd van den jongen. Hoe-ie 'm schudde, wat-ie zei: 't kind liet 't 'm doen, en toen Wetter, die van zoo'n massa dingen weet had, 'r bij kwam, en zag dat de pupillen niet reageerden, trok-ie 't dek over 't hoofd van den jongen, en haalde de gordijnen, die in 't tochten van den wind bleven bewegen, stilledes neer.

„\Afat nou?" vroeg de reus bot.

169

Sluiten