Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

blijven, achter de lipjes van z'n schoenen te verwriemelen, bestaarde de bloemen, die tante Toos mee had gebracht, en zelf gedragen, omdat Leentje 'r 'n spelletje van maakte, met topzware, de kassen doortobbende oogen. Omdat-ie 'n vreemde eend in de bijt was, ze enkel mekander en den gestorven jongen kenden, praatten, klaagden, redeneerden ze, zonder 'r den schuwen man met de gebogen schouders in te betrekken.

Toen zei tante Toos: „laten we 'm gedag gaan zeggen, voor-ie afgelegd wordt," en ze ging de anderen met de bloemen voor. Eerst zij, toen Kobus, toen Koert, die de zenuw-wringende hand van Leentje vasthield, toen Friedel. De deur tochtte open — de wind berammelde de scherven der ruit, de papierprop frommelde met kurkige rukjes, of 'r 'n beest met z'n pooten an 't graven was. Doodelijk-bevreesd bleef Leentje met 'r rug naar 't bed toegekeerd, en hield 'r oogen niet van 't door de wind-zuiging wiegelend fregat op de tafel af.

Huilend zat tante Toos op den stoel bij 't ledikant, vouwde de witte handen van 't doode kind om 't bloementuiltje, en omdat ze 't teeken des kruizes maakte, en snikkend begon te prevelen, deeën ook de anderen de oogen dicht — omspon de stilte al de gesloten oogen — klonk 't gekraak van de papierprop onthutsender en hoorden ze nou allemaal 't getikkel van 't houten scheepje op 't tafelzeil.

Leentje was 't eerst de trap af, bekeek den zwijgenden man, die z'n pijp rookte, terwijl Koert boven met 'n lijkwit gezichtje de kouwe vingers van den

171

Sluiten