Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vriend, die z'n grootste geheimen meenam, in zijn twee handen wrong.

„Hij is dood, hè: ' vroeg het meisje.

,. Ja," zei de vader, 'n zware rookwolk voor zich uit ploffend.

„Heb-ie 'm ook gezien?"

„Ja," zei-ie weer.

„Hoe lang blijft-ie dood?"

„Dat weet 'k niet— '

„As ik dat nou zeg," praatte ze zachies: „is dat te begrijpen, maar dat zoo'n groote man 't niet weet Nou, hoor!"

Ze zag 'm haast niet door de rookwolken, die z'n hoofd inpakten.

„Heb-ie verdriet?" vroeg ze toen weer.

Hü knikte.

„Waarom huil je dan niet?.... Ik huil altijd as 'k verdriet heb—'

„Dat weet 'k niet," gromde hij, de pijp uitkloppend.

„Jij weet nooit wat, as 'k wat vraag...." verweet ze: ,,'k zou me schamen zulke domme antwoorden te geven—'

Hij stond op en keek naar de sneeuwjacht buiten.

„Wil-ie dat prachtige schip nog niet hebben?"

„Nee," gromde-ie, zonder om te kijken.

„Mag ik 'm dan vragen of ik 'r één keer mee spelen mag? 'k Zal 'r niks an kapot maken.... As hij weer van de fabriek werom komt, en 's Zondags, ken hij 'r weer mee.... Watte?.... Zie je nou wel da-je tóch staat te huilen.... Waarom zegt zoo'n groote lobbes de waarheid niet?".... Jakkes...."

172

Sluiten