Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Koert's bord met de door tante gesnejen boterhammen stond 'r nog net zoo. Die kwam al z'n leven te laat op de fabriek, as-ie nóu nog boven was.... Als 'n lenig eekhoorntje wipte ze de trap op, smeet de slaapkamerdeur open, en riep:

„Koert! Koert!.... Leg-ie nog in je bed....? Gossie, jongen, schaam-ie je je niet?"

Hij stutte op in z'n ledikant, maar ze verstond 'm niet. Hij was zoo heesch, had 't zoo te pakken, dat-ie doofstommetje most spelen, en toen-ie zich inspande om 't 'r duidelijk te maken, dat oom Kobus voor hem de boodschap zou afgeven, dat-ie niet praten kon, en dat-ie in z'n bed lee te bibberen, raakte-ie zoo gemeen an 't hoesten, of-ie om 'r bang te maken opzettelijk blafte.

Daar stond Leentje 'n seconde paf van. Twee zieken ineens. Precies as bij de Wetter's. As oom Kobus nou ook nog in bed kroop, waren ze fijn allemaal ziek. 't Kon haar niemedal schelen. Hoe meer d'r van de vloer waren, hoe minder 'r vuil wier gemaakt, nou zij 'r alleen voor stond. Dat knapte ze tienmaal vlugger as Tante Toos, die alles op d'r elf-en-dertigste kon doen, op.

„Zei ik je brood op je bed brengen, Koert?"

Hij schudde 't hoofd, had ook al geen trek.

„Da's klessen", zee ze, 't smerige waschwater van oom Kobus, dat 'r pikzwart uitzag — Kobus had niet voor niets 'n liefdesbrief van zes zijdjes tot drie uur in den nacht, bij 'n fleschje met te veel inkt en 'n lekkenden penhouder, zitten schrijven — eerst in den emmer overhevelend —• schan-

217

Sluiten