Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bus-met-'n-baard-van-vier-dagen mee had gemogen, 't Liep alles zoo van 'n leien dak, dat tante t 'r niet had kennen verbeteren, 't Smeren van de boterhammen lukte alleen niet te makkelijk, want 't brood was oudbakken en de boter hard. Hoe je 't prakkizeerde: de punt van 't mes krulde 't korrelend meel mee — 't brood werd niet beboterd, maar de boter bebrood. Toen zette ze 't vlootje op den wasem van den ketel, en nou hielp 'r geen moedertje-hef an — 't wier precies as 't ijs in de vaart, as de zon 'r op scheen — om den rand op den bojem traande 'n gelig papje en in 't midden wier de klont, die 'r niks van begreep wat 'r onder 'm an de gang was, hoe langer hoe kleiner. Boven in de slaapkamer, keek tante, die zich gelukkig uitgekleed had — 'n paar keer had Lena benepen geluisterd, toen 'r gestommeld wier, of ze toch opstond — met suffige oogen naar 't moedertjes-gedoe van 't kind, prees de boterhammen, die aan de bedzij dun en aan de raamzij gezwollen waren, maar dat hinderde niet: zij zou aan de bedzij happen, en toen ze, in behoefte 't meisje te beloonen, 't ei tegen 't hoofdeind klopte, om 'r 't kapje af te pellen, was 't alles keurig in orde, enkel 'n tikje te groen en te zwart van 't lange koken. Dat was de schuld van de kip of van de boter, zei 't meisje, en 't hinderde geen steek, want tante liet 't allemaal, de gujbaan-boterhammen, geel van de ingezogen boter, en 't keiharde ei op den stoel naast 'r bed staan, tot ze trek zou krijgen, en die kreeg ze de eerste dagen niet.

220

Sluiten