Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Effen voor Kobus thuis kwam schaften, wipte de controleerende geneesheer van de fabriek, voor Koert op bezoek, en die keek meteen naar tante Toos. Koert was niemendal — 'n paar dagen 'r onder en zweeten — met tante Toos bleef-ie 'n heele poos alleen, en toen-ie wegging huilde ze eens zoo hard — ze kon bij die jonge kinderen niet gemist worden —i as de dokter zóóveel in de buurt van 'r hart hoorde wist ze hoe laat 't was.

„Ik hoor in die buurt, dat je honderd wordt," zei de geneesheer, maar toen-ie Kobus in de gang tegenkwam liep-ie 'n eind met 'm op, en de zoon, die enkel met z'n gedachten bij z'n brief van-vannacht was, kwam bezorgd thuis, zei geen woord, en kookte de aarpels samen met Lena, die 't liever alleen had gedaan, maar de pan niet boven de aanrecht durfde keeren, zooas tante 't altijd dee.

Nou, Kobus was 'n stommerd. Die het meer as de helft in den gootsteen vallen, toen-ie 't met zoo n schrikkelijke bluf wou voordoen, en toen ze op de borden kwamen waren ze zóó hard, dat je ze met twee handen nóg niet kon moesen.

„As hij weg is, zal ik ze voor tante overkoken," dacht 't kind: „met mannen in de keuken is 't niks gedaan...."

XVIII.

Lang hoefde ze niet te wachten, omdat 't door al dat oponthoud zóó beestig-laat was geworden, dat Kobus na 'n stug-hartelijk babbeltje bij 't bed

224

Sluiten