Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Friedel, die zich niet het afschrikken, eindelijk met 't beslag klaar was, en de pan uit had gekookt, brandde 't eerste flensje nog zwarter dan de aarpels an, omdat Lena, terwijl de indringster twee seconden boven bij Tante Toos was, 't gaskraantje zoo wijd open gedraaid had, dat de blauwe vlam van 't stel tot in de pan van 't lekkers likte.

D r kwam n luchie van af, 'n smook en 'n walm, dat de zieke ongerust begon te snuiven, en Friedel haast van de trap viel, zoo gejaagd as ze na benejen kwam loopen.

„Ben jij daar met je vienger an geweest?", had Friedel gevraagd, die wel zeker wist, dat ze 't kraantje nog niet eens half had verschoven.

„Ik antwoord niet eens op die smerige leuges!", had Lena met'n rooien misdadigerskop geantwoord.

Zoo had t geduurd, was 't tusschen de twee op voet van oorlog gebleven, tot Friedel, die telkens onrustig naar de klok keek, of Kobus niet binnen zou kunnen vallen, gelukkig de deur achter zich dicht trok, met de belofte van 's avonds terug te kommen, maar zich verder niet het zien, tenminste niet voor den volgenden middag, toen Kobus weer an t werk was.

Dat zat Kobus beestachtig-dwars. Nog vóór-ie vroeg hoe 't met moeder was ■— snuffekie-ie op den schoorsteen, op de tafel, in hoeken en gaten rond, of 'r niks voor 'm gebracht was, en toen-ie de klachten van de kleine feeks met de pompoenwangen over 't spook, dat in de keuken verbrande flensies had staan knoeien, en d'r voor 'n kwar-

239

Sluiten