Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

57

„Christendom en Vaderlandsliefde" ach voor ontwapening

te hebben uitgesproken, heeft het R.S.V. hem uitgenoodigd tot een spreekbeurt. Ik haal nu uit een verslag van het „Handelsblad" het een en ander over deze spreekbeurt aan: „Vooraf merkte spreker op, dat het in kerkelijke kringen bevreemding, ja ergernis heeft gewekt, dat hij voor net R.S.V. ging spreken. Er waren ér, die zeiden: „maar nu is hij toch wel heelemaal rood". Zij hebben, zeide spreker wellicht niet gedacht aan het nuchtere feit, dat ik ben uitgenoodigd om hier te spreken en dat ik geen reden had om voor die uitnoodiging te bedanken....

Daarna besprak Ds. W. de gebreken en de goede hoedanigheden van het officieele Christendom en van het socialisme en hij meende, dat het de schuld van het Christendom is, dat het proletariaat vaak vijandig tegen het Christendom staat. Het officieele Christendom heeft n.1. den werkelijken nood van de wereld, in dit geval ook van het proletariaat, niet gezien, laat staan gepeild. De bedoeling van den spreker was, dat socialisme en Christendom geplaatst worden onder het licht Gods, dat is onder het gezicht Gods, hetwelk gaat over Christelijk-burgerlijke cultuur als over de socialistisch-proletarische cultuur

Spreker zeide ten slotte dat, als de kerk haar roeping verstaan had, het socialisme er anders uit zou zien .

Deze twee uitingen kunnen weer geheel nieuwe door mij niet behandelde perspectieven openen. Allereerst de religieus-socialistische kunst. Wij hebben religieus-socialistische schrijvers en dichters. Ik denk hier onder velen aan Henriëtte Roland Holst, A. Roland Holst, van Collem, J. Thomson en Herman Heijermans.

Ook de verhouding: kerk—religieus-socialisme liet ik onbesproken. Ik denk hier aan een uiting van Gunter Dehn die verleden jaar in de „Theologische Blatter" mededeelde dat tien procent der Nederlandsche predikanten het socialisme aanhangt. De juistheid hiervan betwijfel ik. Het hangt er trouwens van af, hoe nauw of wijd men de grenzen wil trekken. Er zijn b.v. vele predikanten die in verband met de ontwapeningseisch bij verkiezingen op socialistische lijsten zullen stemmen, zonder aangesloten te zijn bij S.D.A.P. of C. P.

Weer doemt een nieuw terrein op: religieus-socialisme en anti-militair isme. Ik denk hier aan het op 18 en 19 April gehouden Congres te Utrecht in zake de Dienstweigering,

Sluiten