is toegevoegd aan uw favorieten.

Schets van het Nederlandsche burgerlijk procesrecht

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

190

voor rekening der partij kan laten, die ze aanwendde of veroorzaakte.

Een uitzondering van anderen aard vermeldt art. 58 Rv.

Veroordeeling van anderen in de kosten. Daarin toch wordt aan den rechter de bevoegdheid gegeven, om advocaten, procureurs en deurwaarders, die zich in hun bediening te buiten gaan, d.w.z. hun ambt of betrekking slecht waarnemen, en evenzoo al diegenen, die de belangen van het hun toevertrouwd beheer verwaarloozen, persoonhjk (uit hun eigen beurs) geheel of gedeeltelijk in de kosten te verwijzen.

Met deze bepaling is nog te vergelijken art. 461 B. W.; vergelijke ook artt. 506 al. 3 en 520 B. W., waarbij bepaald is, dat de voogd (curator en bewindvoerder), die in zijn kwaliteit, zonder verlof van den kantonrechter, een rechtsvordering heeft ingesteld, of zich tegen een verdedigd, „door den regter tot betaling der proceskosten uit eigene beurs (kan) worden verwezen, indien wordt bevonden, dat hij zonder redelijken grond het regtsgeding aangevangen of volgehouden heeft."

Wat „zonder redehjken grond" is, heeft de rechter te apprecieeren. Met de bepaling van art. 58 Rv. is nog te vergehjken art. 17 Rv., luidende:

„Indien een exploit door toedoen van den deurwaarder nietig verklaard wordt, zal hij in de kosten van het exploit en van de vernietigde procedure verwezen kunnen worden, onverminderd de schade en interessen van de partij, naar de omstandigheden" en art. 96 Rv. „De kosten der akten en regtspleging, die nietig of overbodig zijn, zullen ten laste komen van de procureurs of de deurwaarders, die zich zoodanige akten veroorloofd hebben en zullen die regtsbedienden bovendien naar vereisch van zaken deswege tot vergoeding van schaden en interessen aansprakelijk zijn en zelfs in hunne bediening kunnen geschorst worden."

Vaststelling der kosten in het vonnis. Het bedrag der kosten wordt volgens begrooting des rechters in het vonnis vastgesteld en wel tot op de uitspraak van het vonnis, voor zooveel betreft die door de tegenpartij gemaakt. Met de kosten, door de verliezende partij aan haar eigen advocaat of procureur te betalen, bemoeit zich de rechter niet *).

*) D.w.z., zoolang daarover tusschen dezen en cliënt geen strijd is ontstaan; zie art. 57 Rv. voorlaatste alinea: „Voor het overige betaalt elke partij hare eigene kosten."