is toegevoegd aan uw favorieten.

Zuid-zuid-west

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

XXXIX.

De stad beweegt zich om een lichaam, de zee woelt rond een dood lichaam. Maar de eenzame kan geen koud dor mensch zijn, want om hem heen is een kleine plek, een eiland waar hij steeds op staat, dat met hem mee gaat, overal. Hoe zou hij anders de stilte vinden m zulk een drukke straat. Elke dag keert hij in tot zijn eenzaamheid, de zwij* gcnde gast van een luidlooze taveerne.

Noch het woedende bellen van een fietser die voorbijschiet, noch de heesche claxon van een nijdige chauffeur, noch het driftige gebel van trams verstoort die eenzaamheid; loom, loom leven tusschen al dat gewoel, om één zoo'n vluchtige gedachte te volgen tusschen de menschen. Maar men zegt dat dit het phenomeen van leven is. Een man die tusschen duizenden zielen — maar ze zijn dicht wegge* duffeld achter de*kleeren=die*de*man*maken en achter de mombakkes der gelaten — zoekt naar zijn eigen ziel. Parabel van de verloren drachme; wat is de ziel van een mensch anders dan een geldstuk dat weerloos passeert van hand tot hand? En weerloos worden wij door ons lichaam gedragen van stad tot stad, passagiers van onze eigen motor.

De stad kantelt naar een bruine diepte; doch tevergeefs zoek je de verlorenheid op; die vind je nooit tenzij je jezelf verliest. In een droom? O neen, de werkelijkheid scheurt onze droom aan flarden, en wie maakt uit, wélk van de vele levens die wij gelijktijdig lijden het ongedroomde is.

Wij weten niets, en daarom beweegt zich de stad om een lichaam als de woedende zee rond een weerloos cadaver. Weet ik waarheen gij gaat, gij anderen? Waartoe deze stad verwordt, in welke wereld dit land verglijdt? En hoever de twee werelden: ginds en hier uit elkander drijven? Uw wetenschap is geen trouwe sextant; zeker, wij leeren het manoeuvreeren — universitair — en de techniek van een domme handbeweging. Men noemt dit levenskunst.

107